Autorka bloga

Kiedy ktoś pyta, co robię w życiu, a ja odpowiadam, że jestem polonistką, na pytającego zwykle pada blady strach. Rozmówca zaczyna kontrolować swoje wypowiedzi, z góry usprawiedliwia ewentualne błędy. Jest to zabawne choć trochę krępujące. Mnie też zdarzają się błędy! Jestem polonistką, nauczycielką, ale przede wszystkim człowiekiem. Mam tak jak każdy życie prywatne, rodzinę, przyjaciół, radości i troski. Nie zjadłam wszystkich rozumów, dobrze wiem, że wielu rzeczy jeszcze warto się nauczyć. Teraz też się uczę. To mój pierwszy blog. Pierwszy wpis.

Jest 2016 rok. W szkole pracuję piętnaście lat. Tak się złożyło, że ciągle w tym samym gimnazjum. Od kilku lat jestem nauczycielką dyplomowaną, bo przeszłam już wszystkie stopnie awansu zawodowego. Przeszłam też kryzys, który można potocznie nazwać wypaleniem zawodowym. Mam to już na szczęście za sobą. Teraz czuję, że naprawdę lubię swoją pracę. Rosną mi skrzydła, chce mi się pracować i chce mi się żyć!

Prywatnie jestem matką trzech synów. Starsi już studiują, a najmłodszy uczy się w szkole podstawowej. Tematy szkoły przewijają się w moim życiu cały czas. Na całe szczęście mąż prowadzi firmę, więc mały procent naszych rozmów szkoły jednak nie dotyczy.

Dużo i głośno się śmieję, dlatego ludzie zwykle mówią, że jestem wesoła i bezpośrednia. Ja widzę siebie jako typ melancholijno -romantyczny z optymistycznym i nieco naiwnym nastawieniem do świata.

Lubię swoje imię: Ela, Elunia, Elusia, Elżbietka, Elka:) Nie lubię, jak ktoś mówi do mnie Elu, ale toleruję, nie obrażam się.

Coś więcej o mnie możecie poczytać we wpisach: Jaki pani ma humor?Obyś cudze dzieci uczył!, Czego nie umiem… i ciągle się uczę, Nauczyciel na medalSukces w życiu i literaturze. 

Nie ma nic tak stałego jak zmiany. Czas płynie, lat i doświadczeń przybywa. Jest wrzesień 2018 roku. Reforma edukacji trwa. To ostatni rok działania gimnazjum. W artykule Życie jest piękne! opisałam, co zmieniło się w mojej pracy zawodowej w ostatnim czasie.

Ela Tomana